>>832433
ІV. Прымяненне ядзернай зброі
>Напрыклад у часопісе «Зброя» («Оружие») пастаяннай тэмай зрабілася абмеркаванне варыянтаў прэвентыўнага ядзернага ўдару па месцах дыслакацыі тактычных ядзерных сіл НАТА.
>Іх спадзяванні наступныя: калі ўдар будзе нанесены тактычнай ядзернай зброяй, то ЗША са сваімі магутнымі стратэгічнымі ядзернымі сіламі ўмешвацца не будуць, бо, як з глумлівым здзіўленнем канстатуе аўтар прапановы, чамусьці вераць у тое, што стратэгічная і тактычная ядзерная вайна могуць быць рознымі.
>Падобна на тое, што Крэмль прыняў ідэю прэвентыўнага ядзернага ўдару па Захадзе. Разам з тым, яны цалкам дапускаюць, што будзе такі ж удар у адказ. І прыдумалі, як зрабіць першае, мінімізаваўшы пагрозу другога.

V. Квазітактычная ракета
>Гэта як прывезці на фронт Цар-пушку. Дорага ды неэфектыўна.
>Але насцярожыла, што той «Арэшнік» застаўся ў падпарадкаванні ракетных войскаў стратэгічнага прызначэння, дзе і быў ад пачатку.
>Таму, каб пазбегнуць удару па сваёй тэрыторыі, [Масква] вырашыла падставіць пад гэты ўдар іншую, фармальна яшчэ незалежную краіну.

VI. Навошта ядзерная зброя ў Беларусі
>Пуцін адразу ў катэгарычнай форме адмовіў любую форму кантролю беларускага боку над гэтай зброяй. Усе гэтыя заявы, што ў нас цяпер ёсць ядзерная зброя, што «будзем разам кнопку націскаць (карыстацца «ядзерным чамаданчыкам» Пуціна) — гэта альбо падман, альбо (што значна горай) самападман.
>Я знаходжу толькі адно тлумачэнне такой рызыкі — першы прэвентыўны удар РФ па Еўропе плануецца наносіць менавіта з нашай тэрыторыі. Што будзе адразу выяўлена тым бокам. А адзін тутэйшы палітык не вытрывае і сам пахваліцца сваёй ядзернай круцізной.
>Такім чынам, нашу краіну проста скарыстоўваюць у якасці прынады для удараў НАТА, каб засцерагчы ад іх Расію.
>Спыніць гэты вар'яцкі і смертаносны для нас план можам толькі мы самі. Незалежна ад поглядаў і спосабаў заробку. І гэта рэальна. Бо дзеці ёсць ва ўсіх і самы страшны лёс, які я не жадаю нікому — глядзець, як маленькі чалавечак пакутуе ад прамянёвай хваробы без магчымасці ўратаваць яго жыццё.
>Спадзяванняў на гэтую дзяржаву ў мяне няма. Бо памятаю, як аднойчы прачытаў у афіцыйнай газеце адказ на пытанне заходняга журналіста, як здарылася, што Расія напала на Украіну з тэрыторыі Беларусі. Адказ уразіў мяне сваёй шчырасцю: «У нас учения были. рабсийские войска заходили по одному маршруту, а выходить могли по разным. Почему рабсийские генералы решили выводить их так (через Украину), я не знаю. Они мне не говорили». У хозяева (Лукавого) спросить забыли